متن زیر را از هر چه فکر کردم یادم نیامد از کجا پیدایش کردم! اما جالب است.
- این کامپیوتر ما ویروسی شده، چیکارش کنیم؟
- الان یه کامپیوتر توپ تو بازار چنده؟
– این پسر من همش پای بازی کامپیوتره، مشکلی پیش نمیاد؟
- ف.ی.ل…..ت-ر شکن تازه چی اومده؟
- چطوری میشه پسورد یکی رو فهمید؟
- چطور میشه فهمید دخترم تو اینترنت چیکار می کنه؟
- این عکسای ما همش یهو پاک شده، بدبخت شدیم چیکار کنیم؟
- کامپیوتر من بالا نمیاد، چیکارش کنم؟
کی میای پیش ما یه حالی به این کامپیوترمون بدی؟ سی دی های جدیدتم بیار!
- الان ویندوز چی خوبه؟!
- چطوری میتونم سریع تایپ یاد بگیرم؟
- یه لپ تاپ دست دوی مناسب توی دوستات کسی نمیفروشه؟
– به نظر تو رم بیشتر تو سرعت بازی تأثیر داره یا سی پی یو یا کارت گرافیک؟
- بخوام کامپیوترم رو ارتقاء بدم چقد پام در میاد؟
- الان بیل گیتس پولدارتره یا استیو جابز؟
- به نظر تو ممکنه قیمت کول دیسک از اینم پایین تر بیاد؟
- بخوام با کامپیوتر پول در بیارم چیکار کنم؟
- کلاس چی برم؟
- میگن نوکیا فلان مدل خوب آنتن نمیده….اما من شکلشو خیلی دوس دارم….حالا به نظرت چیکار کنم؟
- واسه این کامپیوتر ما مشتری سراغ نداری؟
- با این کامپیوترت یه کدی بزن همه کانال های ماهواره ما باز شه!
- چرا من تو وصل کردن دوربین دیجیتالم به کامپیوترم مشکل دارم؟
- بلوتوث جدید چی داری؟ بفرست بیاد!
- اینترنت چنده!؟
…..
- و بالاخره: یکم این پسر ما رو نصیحت کن درس بخونه، اینجوری که این همش پای کامپیوتره، هیچی نمیشه آخرش!
من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم
چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم
فارغ از خودشدم و کوس «انا الحق» بزدم
همچو منصور خریدار سردار شدم
غم دلدار فکنده است به جانم شرری
که به جان آمدم و شهره بازار شدم
درمیخانه گشایید به رویم شب و روز
که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم
جامه زهد و ریا کندم و بر تن کردم
خرقه پیر خراباتی و هشیار شدم
واعظ شهر که از پند خود آزارم داد
از دم رند می آلوده مددکار شدم
بگذارید که از میکده یادی بکنم
من که با دست بت میکده بیدار شدم
روح الله الموسوی الخمینی (ره)
مبر از پینه ی پیشانی من
گمان بر رتبه ی عرفانی من
ز خاطر بردن ذکر سجود است
دلیل سجده ی طولانی من
*
در سجده هنوز با تو سرسنگینیم
دلبسته ی این زندگی رنگینیم
دیوار وضوخانه پر از آیینه است
این است که در نماز هم خودبینیم
میلاد عرفان پور
آخرین سری زباله ها را که در ظرف مخصوصشان گذاشتم دستانم را تکاندم که یعنی خانه تکانی امسال هم پر!
اصولا نوروز را باید از نشانه هایش شناخت. از چهارشنبه سوری و اخبار ناگوارش, از اصرار کودکان برای خرید ماهی گلی, از خانه تکانی و دیدن مردانی که تا کمر از پنجره ی منازل بیرون زده اند تا پنجره ها را تمیز کنند, از شلوغ شدن بازار ها و ایستادن در صف سلمانی و از خیلی چیز های دیگر می شود فهمید که ننه سرما رخت رفتن بسته تا عمو نوروز بیاید و برایمان آوازها سر دهد از نوروز و سال جدید را تحویل بگیرد… .
سالی که گذشت سال جالبی لا اقل برای من بود. تجربه های خوبی کسب کردم و با خوشی آن را شروع کردم و با خوشی نیز تمامش می کنم. دنیا هم در این سال تغییرات زیادی کرد و معادلاتش عوض شد.
دوستی به من می گفت:”حس خوب قبل از تحویل سال نو یک حس تلقین شده است و هفته ای از سال نو نگذشته متوجه می شوی که دنیا تغییری نکرده و تو همانی که بودی”. پاسخش دادم که این چنین است. اما مگر تمام زندگی ما چیزی جز داشتن امید است؟ امید بهبود زندگی و یا عملی کردن تصمیمات بزرگ. اما راست می گفت! عید سال قبل چند ده برنامه برای زندگی داشتم و اکنون که فکر می کنم می بینم شش تا درمیانشان هم عملی نشده است اما باز هم امسال کلی برنامه ریزی کرده ام برای سال نو و همچنان امید به برآورده کردنشان دارم که نوع بشر را امید ها و آمالش زنده نگه می دارد.
اکنون که این سطور را می نویسم تا لحظه ی تحویل سال پانزده ساعت مانده و سفره ی هفت سین مان را هم ایضا چیده ایم و منتظریم تا آینده را ببینیم.
سال نو مبارک
اسفند ۲۹م, ۱۳۸۹ در
درد و دل ها... |
بدون نظر
بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخههای شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس، رقص باد
نغمه و بانگ پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش بهحالِ روزگار …
خوش بهحالِ چشمهها و دشتها
خوش بهحالِ دانهها و سبزهها
خوش بحال غنچههای نیمه باز
خوش بحال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش بحالِ جانِ لبریز از شراب
خوش بحالِ آفتاب …
ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمیپوشی به کام
باده رنگین نمینوشی ز جام
نقل و سبزه در میانِ سفره نیست
جامت از آن می که میباید تهی است
ای دریغ از «تو» اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از «من» اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از «ما» اگر کامی نگیریم از بهار …
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ
روز چهاردهم مارس را روز π (عدد ثابت ریاضی که برابر ۳٫۱۴ است) می نامند. حالا ممکن است بپرسید چرا؟ اگر این روز را درسیستم تاریخ فرنگی بنویسید به شکل ۳/۱۴ که به معنای روز چهاردهم از ماه سوم میلادی است در می آید و این خود بهترین بهانه برای نام گذاری این روز است. در برخی دانشگاه ها و محافل جشن هایی برگزار شده و راجع به این عدد و مفاهیم دیگر ریاضی بحث هایی انجام می گیرد. برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا را بخوانید.
اصولا هر چیزی را جشن گرفتن خوب است پس: “روز π را به شما و خانواده ی محترم تبریک عرض می کنم!”
این شعری است با گویش شیرین بیرجندی درباره ی سال نو:
سِر سالِ ما نَو تا مِشو سِر کیسه رَ وا بَس کُنُم
هر چی که پیدا کِردِیُم خَرجِ اَتَینا بَس کُنُم
پاچینِ بُر نَاْنَی علی، تَاْمُاْنِ بُر مَمَّد وَلی
فکرِ لَچَاْکِ نَویِ بُر بَچَّوکِ لیلا بَس کُنُم
ماشی مدل پَاْیی شده، خانم اُروپَاْیی شده
سودا ژیانِ کُاْنَه رَ مُو خود تُویوتا بَس کُنُم
فردا که نو شُو سالِ مو ای وای وَر اِقبالِ مُوْ
چُو فکرِ عیدی اصغرو عذرا و کبری’ بَس کُنُم
قَبضِ سه مَاْهَی برق و اَو، پولِ کِرَاْیَی بُرجِ نَو
خود قِسط مبل و صندلی پرداخت یک جا بَس کُنُم
پولِ تلیفونُاْنِ ما رو هم شده از چند ما (ه)
بُر پولِ قرضِ خَاْله هَی امرو و فردا بَس کُنُم
قَرضُاْنِ عَمّه رْ گفتهیُم نوروز وَاْخُمداد مُوْ
اِی هم معمّایِ شده، حلِّ معمّا بس کُنُم
هِجْرُوْ مِدَاْرُم روز و شَو، از غُصّه هر دم شُم دَ تَو
فکرِ سرا نَویی چِطَو بُرخَاْلَه حوّا بَس کُنُم
شکر خدا فاطی مِشو بُر خُوْ کُنَه نوروز شُو
بُر یوسفِ یَک لا قبا فِکرِ زلیخا بس کُنُم
خود خُو مِکِردُم زمزمه که بُر جهازِ فَاْطِمه
فکرِ چراغ والر و قوری و لَمپا بَس کُنُم
خود اِی گرفتَاْریّ ما، زَاْرا زیَاْدی بُوْ خدا
فِکر به حالِ گیگُوْز و پوشَاْکِ زَاْرا بَس کُنُم
هَر سَاْله مِاْمُاْنُاْنِ ما کمتر نِیَن از بیست تا
تویِ سِرَاْچَی خُرْدِ خُوْ اِی هَمَّه رَ جا بَس کُنُم
بُر خرجِ مِاْمُاْنُاْنِ خُوْ، بُرِّ بلایِ جُاْنِ خُوْ
فکرِ جوالِ گندمِ از ممّداَاْباْ بَس کُنُم
قندَم نِیَاْیَه تُو سِرا مَاْگو سِرا مَاْتَم سرا
مرغ و برنج و رُاْغَه رَ یَاْجورِ پیدا بَس کُنُم
دَو اَاْخِر از مو در به در، هرگز نِخَه دیدی بَتَر
حیف از طِلَاْیُاْنِ که مُوْ خَرجِ مُطلّا بَس کُنُم
از بَاْبَتِ اِی عیدِ مُوْ خَم شُوْ کمرْ رَاْزیدِ مُوْ
بَاْید هُکویُم عید رَ اِی رْ مِثلِ جَدوا بَس کُنُم
هر جا که حرف از عید بُو، از عید نَاْتو دید بُو
اونجه مُوْ از هِجرُاْنِ او فریاد و غوغا بَس کُنُم
چَن سالِ که از دستِ عید وَر سَر زَنُاْنَاْیَه «سعید»
اِی عیدِ لاکردار رَ امسال رسوا بَس کُنُم
آهِ نِدَاْرُم تا کُنُم خود نَاْله سودا ای خدا
دردِ نِدَاْری خُوْرْ اَما از همّه حَاْشا بَس کُنُم
عیدِ معلّم اِی بُده، رازی ولی مخفی بُدَه
امرو دگه اِی راز رَ جُاْنِ تو افشا بَس کُنُم
اِی بخت و اِی اقبالِ مو، ای سختیِ هر سالِ مُو
خوْد او قُدَر شَاْگِردِ که هر سال ملّا بَس کُنُم
اِی عید و اِی نوروز مُوْ، اِی مَاْتَمِ هر روزِ مُوْ
خود اوقُّدَرْ شِاْرُاْنِ که هر روز معنا بَس کُنُم
دینه مُگفْ(ت) همکارِ مُوْ، بیرونَقَه بَاْزارِ مُوْ
جایِ دعا وَر حالِ خُوْ هی مرگ وَر شا بَس کُنُم
دنیا همینِ جُاْنِ مُوْ، ای جُاْن و ای اَرْمُاْنِ مُوْ
هر چی که پیدا کِردِیُمْ خرجِ اَتینا بَس کُنُم
من عاشق آن دیده چشمان سیاهم
بیهوده چه گویم که پریشان نگاهم
گر مستی چشمان سیاه تو گناه است
من طالب آن مستی و خواهان گناهم…
در ما به ناز مینگرد دلربای ما
بیگانه وار می گذرد آشنای ما
بیجرم دوست پای ز ما درکشیده باز
تا خود چه گفت دشمن ما در قفای ما
با هیچکس شکایت جورش نمیکنم
ترسم به گفتگو کشد این ماجرای ما
ما دل به درد هجر ضروری نهادهایم
زیرا که فارغست طبیب از دوای ما
هردم ز شوق حلقهی زنجیر زلف او
دیوانه می شود دل آشفته رای ما
بر کوه اگر گذر کند این آه آتشین
بی شک بسوزدش دل سنگین برای ما
شاید که خون دیده بریزی عبید از آنک
او می کند همیشه خرابی بجای ما
(عبید زاکانی)
شعر پر خاطره و غرور انگیزی است برای من. یاد خیلی چیزها می افتم وقتی آن را گوش می کنم. مختصر تاریخچه ای از این جا قابل دریافت است.
ای ایـــــــــران ای مـــــــــرز پـــــر گـــهـــر
ای خــــــاکــــت ســــــرچشمـــه ی هنــــــــر
دور از تــــــــــو انــــــــدیشــــــه ی بــــــدان
پـــــــــــاینــــــــــــده مــانـــــی تـــو جــاودان
ای دشمـن ار تـــو سنــگ خـــاره ای من آهــنم
جـــان مــــن فـــــدای خــــاک پــــای مـیـهنـــم
مهــــــــــر تـــــــــو چـــــــون شــد پیشــــه ام
دور از تـــــــــو نـــــیـســــــت انــــدیشـــــه ام
در راه تـــــو کی ارزشـــی دارد ایــن جــان مـا
پـــایـــنـــده بــــــــاد خــــــــاک ایــــــران مـــا
سنــــــــگ کـــــوهــــــت در و گوهــر اســـت
خـــــاک دشتــــت بــــهـتــــــــر از زر اســــت
مــهــــــــــرت از دل کـــــــی بــــــرون کنـــم
بـــــــر گـــــــــــو بـــی مهــر تو چـــون کنــم؟
تــــا گردش جهان و دور آسمـــان به پـــاســـت
نـــــور ایـــــزدی همیشـــه رهنـمـــای ماســت
مـهــــــــــــر تو چـــــــــون شـــد پیشــــــــه ام
دور از تـــــــــــو نـــــیــــــست انـــدیشـــــه ام
در راه تــــــو کی ارزشی دارد ایــن جـــان مــا
پـــــــاینـــــــده بـــــــاد خــــــاک ایــــران مـــا
ایــــــران ای خــــــــرم بــــــهـــشـــت مــــــن
روشــــــــــن از تــــــــــو ســــر نــوشـت مــن
گــــــــــــر آتـــــــــش بـــــــارد بـــه پیکـــــرم
جـــــــــز مـهــــــــرت در دل نــــپـــــــــروم
از آب و خــاک و مهـــر تــو ، سرشتــه شـد گلــم
مــهر اگر بــــرون رود گلــــی می شــود دلــــم
مـهــــــــــــر تو چـــــــــون شـــد پیشــــــــه ام
دور از تـــــــــو نـــــیـســــــت انــــدیشـــــه ام
در راه تــــــو کی ارزشی دارد ایــن جـــان مــا
پـــایـــنـــده بــــــــاد خــــــــاک ایــــــران مـــا
