زندگی آبی من

بسم الله الرحمن الرحیم
إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ
وَمَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ
لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ
تَنَزَّلُ الْمَلَائِکَةُ وَالرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن کُلِّ أَمْرٍ
سَلَامٌ هِیَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ

و امشب شب قدر است و گویی قلب ها همه درد می کند از غصه ی امامشان. دردی که به ماننده ی دیگر غم ها نیست که با گذشت صباحی و مراوده ی خویشانی برود. که هر روز تازه تر میشود و شورها می کند و فریادها بر می زند بر تاریخ که پاسخ چه دادید بر علی و فرزندانش. و می گویند قدری بود و احیایی و قرآن بر سر گرفتیم و فریار برمی کشد که:”الله الله …” های مکرر را چه پاسخ گفتید؟ و ما که کوچکترین فرزندان این تاریخ اسلام کهن هستیم به مثابه ی پدران و مادرانمان سر به زیر می افکنیم و می گوییم هیچ! شیعه نبودیم.
گفت: “خدا را, خدارا در نظر بگیرید در حق قرآن.مبادا که در عمل به آن بر شما سبقت بگیرند.” و سبقت گرفتند و رفتند تا ناکجا و ما ماندیم در شک که قرآن را در بر فرش حریر حک کنیم که زیباتر است یا بر دانه ای برنج آن را بنگاریم تا در کتاب رکوردهای گینس به نیکی ثبت شود.
گفت: “خدا را, خدارا در نظر بگیرید در حق ایتام.” و گفتیم:” ای آقا با این گرانی بچه های خودمان گرسنه نمانند شکر گذاریم خدا که بندگان را فراموش نمی کند آن ها هم خدایی دارند ان شا الله که همه ی ایتام عاقبت به خیر شوند.” و گاهی فقط عده ای گفتند:”و اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن و چه بدبختی آزاردهنده ای است تنها خوشبخت بودن! در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است… ( دکتر علی شریعتی )”
و از این دست حرف ها کم نداشت که گوشه ای از آن ها که باقی مانده به سلامت از گذر زمان های دور و دست مردم دون می گوید رازهایی را و وقتی می خوانیشان گویی از آینده های دور آمده است و نه گذشته. آن قدر چند بعدی است که نظیرش را سراغ نداری. حیدری که در جنگ ها غروش برخاسته از حقانیتش لرزه بر اندام دشمن می افکند روزی در کنار تنور پیرزنی حلالیت می طلبد. او که حرف های کودکانه و سرشار از محبتش یتیمی را از ذهن یتیمان می زدود, با عهدنامه ای که برای مالک این یار دیرینه اش نوشت, عهدنامه ای که به عنوان اولین سند عدالت گستر تاریخ حاکمان است, به همگان نشان داد که دموکراسی را باید در دار الخلافه ی علی در کوفه جست و نه از مقرش در نیویورک. او که فصاحتش دشمنان را نیز خیره می کرد گاه با چاه درد و دل می کرد و می گفت آن چه را که گفت و کسی نمی داند چه گفت که با انسان ها نمی شد گفت.
خوشا به حالش که”به خدای کعبه, رستگار شد.”
پروردگارا آتش غمش را در سینه ی این امت هر دم بیشتر شعله ور ساز تا دوستارانش, شیعه ی واقعی او و فرزندش مهدی(عج) باشند.

آمین یا رب العالمین
التماس دعا

چند لحظه پیش یک SMS  از دخترخاله ام دریافت کردم با مظمون “تولدت مبارک!” و تازه یادم افتاد که اِ اِ اِ … امروز تولدمه! البته در شناسنامه چیز دیگری قید شده ولی خوب اصل حادثه وقتی دیگر بوده یعنی امروز. من متولد ۲۸ خرداد ماه ۱۳۷۰ ساعت ۳:۳۰ به وقت تهران هستم در شهری دور افتاده …. . هر سال که می گذرد اگر تولدم به خاطرم باشد حس می کنم ۳۶۵ روز بزرگتر شده ام و این یعنی ۳۶۵ روز باید به فکر و مسئولیت پذیری و غیره اضافه می شده که نمی دانم شده یا نشده! العلم عند الله!

و حال باید مثل یک دانشجوی یک سال بزرگ شده رفتار کنم و حرف بزنم اما من عاشق کودک بودنم. عاشق یک رنگی. عاشق بی خیالی. عاشق راستی و ساده بودن گو که با یک شکلات کاکائویی گول بخورم. عاشق صمیمیت دو دوست هنگامی که برای یک توپ چهل تکه با هم قهر می کنند و چند دقیقه بعد می خوانند “آشتی آشتی … آشتی آشتی ….”. من عاشق عاشق بودن های کودکیم. من عاشق کودکیم. اما چه می شود کرد هر سال که از تولدت می گذرد و کمی چهره ات شاید عوض شود همه می خواهند بزرگ شوی… نمی گذارند کودک باشی. مجبوری صبح تا شب با کودک درونت تنهایی زندگی کنی و گاهی لبخندی ساختگی به دنیای بیرون و این به قول مهرداد “یعنی ما هم اِهِم “. می خواهم من باشم وخودم باشم و سایه خودم به همراه کودک درونم در این دنیا و فارغ از صفحات تقویم که هر ۳۶۵ روز می گویند تو یک سال بزرگ شدی… . آوای این تقویم ها شاید تلنگری است که می خواهد به من بفهماند که باید به اندازه ی یک سال بیشتر خدا را دوست داشته باشی. باید به اندازه ی یک سال بیشتر به همه محبت کنی و به اندازه ی یک سال بیشتر “انسان” باشی. و این تلنگر اکنون در inbox  گوشی تلفن همراهم است. کاش که تلنگرش موثر باشد و بفهمم که یک سال بزرگ شدن یعنی چه…ممنون بابت تلنگرتان!

راستی آرزوی روز تولد یادم رفت :

پنهان ز دیده‌ها و همه دیده‌ها از اوست       آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست

ساعتی قبل بالاخره کنفرانس معرفی NXT MindStorms تمام شد. در باب این روبوت کمی جستجو در وب شما را به چیزهای خوبی می رساند. روبات را پنچ شنبه از استادم تحویل گرفتم و سه روز وقت برای یادگیری و انجام Configurations و  Programing وقت داشتم. درحالی که فردا امتحان آزمایشگاه فیزیک ۱ نیزانتظارم را می کشد و الحق که سه روز کار فشرده ای داشتم و البته الحمد الله که بد ارائه نشد. این را نفهمیدم آخر که من اسلاید های خوبی درست کرده بودم و یا حظار گرفتار سخنران خوبی شده بودند! اما درک عمومی بد نبود. توضیح این که این روبات را یکی از بهترین اساتیدم از کشور کانادا تهییه کرده بودند و برای معرفی به دانشجویان لطف کرده و در اختیار من قرار دادند. آخیش آخرش تمام شد. یک خواب راحت.

و باز هم به روز خوب دیگری رسیدیم! بله روز معلم! اصولا این روزیست که همگان باید در آن بیندیشند. خواه دانش آموز و یا دانشجو و کارگر و کارمند و بقال و هر کسوتی که داشته باشیم باز مدیون معلم هستیم این حتی در مورد خود معلمین هم صدق می کند! این دین تنها به گذشته ها مربوط نمی شود و هر شخص در هر سن و مقامی که باشدباز معلمانی دارد که بدهکار آن هاست. همه ی ما به گونه ای خاص معلمیم پس ای کاش همیشه طوری رفتار کنیم و یا حرف هایی بزنیم که بعدا احساس گناه نکنیم که ای کاش فلان شخص فلان حرکت و یا حرف را از من یاد نمی گرفت. بعضی معلم ها خیلی معلمند! و اول از همه پیامبر ما حضرت محمد (ص) و انسان هایی هم همیشه وجود داشتند که از بهترین معلمان بودند مانند معلم شهید, مطهری مظلوم اما افسوس و صد افسوس که … . فردا سالروز شهادت این معلم شهید است خوب است برای شادی روح آن مرد بزرگ فاتحه ای بفرستیم. روز معلم را به تمامی معلمان این کره ی خاکی تبریک می گویم و برای همشان زندگی توام با خیر و خوشی آرزومندم. به خصوص پدر و مادر و دایی و سایر بستگان معلم. در ضمن پدرم امسال به جمع معلمان پیشکسوت پیوسته است. من که با خانواده فرسنگ ها فاصله دارم, اما خبر ها حاکی از آن است که ایشان هنوز هم از مدرسه دل نمی کنند(شاید دلتنگ من هستند!). خدایا همه ی ما را از بهترین شاگردان آن معلم بزرگ(ص) قرار بده.آمین.

انگار این جمله ی “این نیز بگذرد” کاملا جهان شمول است! همین چند روز پیش بود که برنامه ریزی می کردیم برای عید و حالا فردا سیزده بدر را در پیش داریم. عید امسال خوب بود سفری کوتاه به مشهد و دیدار نو با خانواده و سپس رفتن به روستای پدری و کمی خانه مرتب کردن و دید و بازدید و کمی غار نوردی همراه “ترخون” دم کردن و در نهایت اندکی مطالعه.
جالب اینجاست که همه قبل از تحویل سال تصمیمات بنیادی می گیریم و هنوز به هفتم نوروز نرسیده تمام آن ها از یادمان می رود.
حکایت اما این است تفاوت زندگی ها
در این چند روز انسان هایی را دیدم که مدت ها صرف برنامه ریزی برای سفر های دور و دراز کرده اند و چند روزی را به سفر در کشور و شاید خارج از آن گذرانده اند. مقداری تفریح و خرید و بعد بازگشت به خانه و گله شاید از وضع اتوبان ها و هتل ها و … . این اصلا بد نیست و اصولا تفریح از ملزومات سلامت روح است اما مساله این جاست که آدم هایی دیگر را هم دیده ام. کسانی که از سال نو تا به حال نه لباس نو دیده اند و نه آجیل و شیرینی و نه سفر های دور و دراز. روز قبل و بعد از سال تحویل را هم مجبور بودند کار کنند. راستش اوایل که به این موضوع فکر می کردم حس غریبی داشتم. ناراحتی و رنجش. چرا دنیا این طوری است؟ همه جای دنیا همین است تفاوت ها از زمین تا به آسمان. در کشوری روزانه ده ها نفر از گرسنگی می میرند و در جایی دیگر گندم ها را در آب می ریزند تا مبادا سرمایه دارانشان از اندک تغییرات قیمت ضرر کنند! در کشوری مردم برای پارس سگ همسایه شان از او شکایت می کنند و در جایی دیگر هر وقت ازخواب بیدار می شوند نماز شکر می خوانند که هنوز زنده مانده اند از دست همان ها که برای پارس کردن سگ همسایه به دادگاه می روند! انگار آدم ها کمی بد شده اند من که دیروز نبودم شاید بد بوده اند و ما نمی دانستیم. شاید کمی نگاه به آدم های دور و برمان و فکر به دور دست ها بد نباشد.
سیزده بدر خوش بگذره!

به نام آن که جان ها را آفرید و روح و نفس را و درخت را و سپیده را و عشق  را و نوروز را.

و نوروز گذشت و بار دیگر همه جا تغییر کرد. روز های قبل مردم را می دیدم که گاه بی خبر از هم در بازار ها بودند و می خریدند و می فروختند و نرمکی شاد بودند. درختان جوانه زده بودند و کودکان شاد از تعطیلات زود هنگام در کوچه ها می دویدند. همه در فکر تغییری که نو کند باغ زندگیشان را. شاید آن جمعه که منتظرش هستیم در سال جدید باشد شاید سال جدید پر از شادی باشد شاید همه دوستی باشد و ای کاش که این شاید ها قطعی باشد. چه خوب که در این سال و خصوصا در اول آن کمی بیشتر به فکر مردمان باشیم و خرد ننگریمشان که به فکر می رسد  عواقبش زیبا نباشد و بیشتر دوستی کنیم با یکدیگر که زندگی ها طور دیگر باشد و از همه سر تر خدا را بیشتر یاد کنیم که راه رسیدن به احسن الاحوال است و مانع زمزمه ی شعر ‘زمستان’ .

عیدتان مبارک!